Φόβος....

...και είναι κι αυτό μωρέ....

Ο φόβος για το άγνωστο, το απρόσμενο, το καινούργιο!!!

Αυτό που έρχεται ξαφνικά, ταράζει τα νερά σου κι εσύ φοβάσαι μην τυχόν βραχείς λίγο παραπάνω, δεν ξέρεις τι να κάνεις, είχες επαναπαυτεί τόσο καιρό με την στάθμη του νερού να είναι πάντα στα μέτρα σου, και τώρα? τι? 

Πρέπει να βουτήξεις? να κολυμπήσεις? ή μήπως βουλιάξεις? μήπως πνιγείς? ή θα βγείτε μαζί ζωντανοί στην στεριά?

Αυτό το ξαφνικό λοιπόν, που σε τρομάζει, που απειλεί να σε βγάλει από τα τείχη που έχεις υψώσει, που προσπαθεί να σε σώσει ή τουλάχιστον έτσι δείχνει..,..

Που σε κάνει να δεις πιο καθαρά, πιο απλά, με έναν τρόπο τόσο διαφορετικό για σένα.. 

Που σε γεμίζει με ελπίδα, που απλώνει το χέρι για να σε πάρει μαζί στο δικό του δρόμο που φαντάζει τόσο μαγικός....

...Κι εσύ...παίρνεις ανάσα, κάνεις το πρώτο δειλό βήμα κι αφήνεσαι να σε οδηγήσει κι όπου βγει...
Γιατί έτσι είναι ο έρωτας, επαναστάτης, ή θα σε κάνει να πέσεις ή να σηκωθείς..!